Λουλούδι μου ωραίο, όμορφο άνθος στον αγρό,
που σε βλέπω φυτρωμένο μέσα σε χόρτο δροσερό,
να σε ρωτήσω κάτι σημαντικό,
τι δουλειά κανείς εσύ;
Εγώ γεννιέμαι με του ήλιου την ανατολή,
Τα μπουμπούκια μου ανθίζουν μόλις η μέρα φανεί.
Αλλά μπορεί να μαραθώ εντελώς,
Όταν η μέρα φύγει, να χάσω κι εγώ το φως.
Όσο όμως ζω, η δουλειά μου είναι αυτή!
Ωραίο πρέπει να φαίνομαι και να δίνω άρωμα γιατί,
Ο άνθρωπος με βλέπει και χαίρεται πολύ,
Να τον ευφραίνω με τ’ άρωμά μου, να χαίρεται στην  ζωή,
Αυτή είναι η δική μου αποστολή.
Και ποιος σου δίνει το ωραίο χρώμα, το άρωμα ποιος;
Ποιος άλλος; Μου τα δίνει ο Θεός.

 Καλό μου πουλί που πετάς στον ουρανό
Και που τώρα σταμάτησες στο δέντρο αυτό,
Πες μου σε παρακαλώ,
Τι δουλειά κάνεις εσύ;
Εγώ πετάω εδώ κι εκεί,
Βόλτες κάνω σε κάθε μου στιγμή,
Διασχίζω τον γαλάζιο ουρανό,
Όλη μέρα συνεχίζω να πετώ.
Αλλά μπορεί και να χαθώ από λεπτό σε λεπτό.
Όσο όμως ζω, η δουλειά μου είναι αυτή.
Ωραία πρέπει να τραγουδώ,  με φωνή μελωδική,
Ο άνθρωπος να άκουει γλυκιά μουσική,
Αυτή είναι η δική μου αποστολή.
Και ποίος σου δίνει το φαΐ και την γλυκιά φωνή, πες μου ποιος;
Ποιος άλλος; Μου τα δίνει ο Θεός

Δέντρο μου ωραίο, δέντρο μου ψηλό,
Που στέκεσαι εκεί όλο το καιρό,
Πες μου σε παρακαλώ,
Τι δουλειά κάνεις εσύ;
Εγώ μεγαλώνω από το χώμα σιγά σιγά
Και μετά φτάνω μέχρι εκεί ψηλά.
Ρίχνω τη μεγάλη μου σκιά,
Σαν τα άλλα δέντρα, που μεγαλώνουνε κι αυτά.
Στο τέλος όμως κι εγώ κινδυνεύω να χαθώ.
Όσο όμως ζω η δουλειά μου είναι αυτή:
Ωραίους καρπούς να δίνω, φρούτα ζουμερά,
Ο άνθρωπος να τα γεύεται, να του χαίρεται η ψυχή,
Αυτή είναι η δική μου αποστολή.
Και ποιος σε μεγαλώνει, ποιος σου δίνει τα φρούτα ποιος;
Ποιος άλλος; Μου τα δίνει ο Θεός.

Όλα αυτά τα πράγματα τα καταπληκτικά,
Τα λουλούδια, τα δέντρα, τα πουλιά,
Όλη τη φύση τη μαγευτική,
Ο Θεός την έπλασε για τον άνθρωπο στη ζωή.
Κι αφού αυτά που είναι για τον άνθρωπο στολίζει,
Πόσο περισσότερο εμάς θα φροντίζει!
Λοιπόν ας χαιρόμαστε, το αύριο ας μη μας φοβίζει!