Πόσο θα ήθελα να ήμουν Χριστέ μου

όταν ήλθες σ' αυτή την άθλια γη

ταπεινός σαν ένα αρνί!

Πόσο θα ήθελα να έβλεπα το γλυκό πρόσωπό σου, που λάμπει από πραότητα, καλοσύνη, αγάπη και ειρήνη!

Να' μουνα μαζί σου στη μεγάλη τρικυμία,

να έβλεπα να διατάζεις τα κύματα να σιωπούν

και να γίνεται ησυχία.

Να σ' έβλεπα όταν θεράπευες τυφλούς, λεπρούς, παραλυτικούς.

Όταν έδινες στους νεκρούς τη ζωή

κι όταν συγχώρεσες τη Μαρία Μαγδαληνή!

Να άκουγα τα κηρύγματά σου και τις σοφές απαντήσεις σου.

Να ήμουνα μαζί σου όταν κοιμόσουν έξω στις ερημιές

και ν' άκουγα τη δίκαιη φωνή σου:

"Φύγετε Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές".

Να ήμουνα στον κήπο της Γεσθημανής

και να σου συμπαραστεκόμουνα στην τελευταία σου προσευχή.

Αλλά να σ' έβλεπα κρεμασμένο στο σταυρό δεν θα το άντεχα,

να σου έχουν χώσει στα χέρια τα καρφιά

και με το ακόντιο να σε τρυπάνε σκληρά.

Δεν θα άντεχα να σ' άκουγα να λες:

"Ηλί, Ηλί λαμά σαβαχθανί"

και να παραδίνεις την ψυχή.

Θα ήθελα όμως να έβλεπα να σχίζεται το καταπέτασμα του ναού και να άκουγα να λένε:

"Ήταν αληθινά Υιός Θεού".

Να σ' έβλεπα αναστημένο από τους νεκρούς

και να φεύγεις πάλι στους ουρανούς.

Αλλά έρχεται η μέρα που κι εγώ θα σε δω

και θα ζήσω μαζί σου, στη δόξα σου, στον ουρανό.

 Στέλλα Λιμπόχοβα.