Διάφορες ιστορίες

	Η συγκέντρωση των πουλιών. Ήταν μια ωραία μέρα. Έξω από το πράσινο δάσος, πάνω σε μερικές μεγάλες πέτρες, γινόταν μεγάλη συγκέντρωση. Όλα τα πουλιά είχαν μαζευτεί για να γνωριστούν μεταξύ τους και να μιλήσουν. Τους είχε καλέσει ο Μεγάλος Αετός, που πολλοί λέγανε ότι έπρεπε να είναι ο βασιλιάς των πουλιών. Μικρά αηδόνια είχαν στείλει σε όλους τα νέα. Πόσα πολλά πουλιά είχαν μαζευτεί! Ο κυρ Κόρακας με την οικογένειά του, κατάμαυροι όλοι, η κυρία Καρδερίνα, το Καναρίνι, ο Πελαργός, η οικογένεια της κυρίας Κουκουβάγιας με τα μεγάλα μάτια, τα όμορφα, περήφανα παγώνια με τα χρωματιστά φτερά τους, ο κύριος Κούκος, τα ψηλά, ροζ Φλαμίνγκος, τα Χελιδόνια, τα Περιστέρια, τα Σπουργίτια και κάθε είδος πουλιού. Η συγκέντρωση δεν είχε αρχίσει ακόμα. Όλοι περιμένανε τον Μεγάλο Αετό και μιλούσαν μεταξύ τους:.........................	Ο Κακομαθημένος πρίγκιπας Μια φορά κι ένα καιρό, κάπου μακριά σ' ένα μεγάλο παλάτι, ζούσε ένας μικρός πρίγκιπας. Ο πατέρας του ήταν ο βασιλιάς και η μητέρα του ήταν η βασίλισσα. Ο πρίγκιπας, ένα ωραίο αγοράκι με κόκκινα μαλλιά, ήταν το μοναδικό τους παιδί. Είχε όλα τα καλά και κάθε μέρα πέρναγε καταπληκτικά. Έτρωγε τα αγαπημένα του φαγητά κι έπαιζε με ένα σωρό παιχνίδια. Είχε κι ένα δικό του καφετί άλογο, ένα πόνυ, με το οποίο έκανε βόλτες τα απογεύματα. Χάρη σε όλα αυτά όμως, είχε γίνει πολύ κακομαθημένος. - Μια μέρα εσύ θα γίνεις ο βασιλιάς! Του λέγανε κι εκείνος φούσκωνε. Του άρεσε να τον προσκυνούν όλοι στο παλάτι και να κάνουν ό,τι ζητούσε. Όταν πείναγε, φώναζε:............................

	Το Τάλαντο της Ζωής Υπήρχε κάποτε ένας άνθρωπος που ήταν πολύ πλούσιος. Είχε καράβια, σπίτια και πολυτελή αυτοκίνητα. Μια νύχτα όμως, καθώς κοιμόταν, είδε αυτό το όνειρο: Βρέθηκε ξαφνικά στον ουρανό. Εκεί με έκπληξη είδε μια τεράστια πολιτεία, τόσο όμορφη, που όμοιά της δεν είχε δει ποτέ στη γη, αν και είχε ταξιδέψει παντού. Και ενώ θαύμαζε, φάνηκε μπροστά του ένας άγγελος. - Περίμενε να σε ρωτήσω, είπε ο πλούσιος. Εδώ το μέρος μου αρέσει πολύ. Γίνεται να αποκτήσω τίποτα από αυτά; - Αν είσαι πλούσιος, τότε ναι, είπε ο άγγελος.....................	Το περίεργο ψαράκι Ο Πεταλίδας ήταν ένα ψαράκι που ζούσε ευτυχισμένο με την οικογένειά του στο βυθό της θάλασσας. Κάθε μέρα, πήγαινε στο σχολείο των ψαριών. Εκεί τα μικρά ψαράκια μαθαίνανε πώς να βρίσκουν το φαγητό τους, πώς να ξεχωρίζουν τα καλά από τα κακά χορταράκια του βυθού και πώς να φυλάγονται από τους κακούς καρχαρίες μέσα στη θάλασσα και από τον Άνθρωπο, έξω από τη θάλασσα. Ύστερα ο Πεταλίδας έπαιζε με τους φίλους του διάφορα παιχνίδια. Το αγαπημένο του ήταν το ουρόσφαιρο: Ρίχνανε με τις ουρές τους μια μπάλα από φύκια......................

	Το πάθημα του Βαγγελάκη Ο μικρός Βαγγελάκης πήγε διακοπές με την οικογένεια του στη θάλασσα. Εκεί βρήκε τους δύο φίλους του, τον Γιαννάκη και τον Ανδρέα. Κάθε μέρα κολυμπούσανε μαζί στην καταγάλανη θάλασσα και παίζανε ένα σωρό παιχνίδια. Μια φορά όμως ο Βαγγελάκης τους βαρέθηκε νομίζοντας ότι είναι πιο έξυπνος. Έλα να κολυμπήσουμε μαζί, παρακαλούσαν μάταια ο Γιαννάκης και ο Αντρέας. Όχι, είπε ο Βαγγελάκης. Σας βαρέθηκα, όλο μαζί σας θα παίζω; Εγώ ξέρω καλό κολύμπι και θα κάνω μπάνιο μόνος μου!.......................

ΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΛΤΟΥ Εισαγωγή Γεια σας παιδιά! Είμαι ο Μίλτος, ένας μικρός δημοσιογράφος. Κυκλοφορώ με ένα χοντρό μπλοκ, με ένα μικρόφωνο και κάνω ερωτήσεις στους άλλους. Μου αρέσει πολύ να μαθαίνω για τις ζωές τους και γράφω όλες τις περιπέτειές μου. Όμως είχα βαρεθεί με όλο τις ίδιες και τις ίδιες συνεντεύξεις................

	Συνέντευξη με τον "Πόλεμο" Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και παντού ένιωθες τον ελαφρύ ανοιξιάτικο αέρα, χαιρόσουν με τις ζουμερές μυρωδιές των ανθισμένων δέντρων. Πουλιά πετούσαν τιτιβίζοντας χαρούμενα στο γαλανό ουρανό. Μόλις όμως πλησίασα στην περιοχή του πολέμου το τοπίο άλλαξε. Ήταν μια ξερή γη, όλο λάσπες, που οδηγούσε σ' ένα σπήλαιο-μια τρύπα ήταν μόνο, ανάμεσα σε μεγάλους επικίνδυνους βράχους. Μέχρι και ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος εκεί. Πλησίασα φοβισμένος στην είσοδο της σπηλιάς κι έκανα να μπω. Όμως τότε, ξεπετάχτηκε ένα πλάσμα τρομερό από μέσα. ......................	Συνέντευξη με την "Ειρήνη" Έφτασα μπροστά σε μια πύλη που έγραφε "Ειρήνη". Την πύλη φύλαγαν δύο περιστέρια. Σαν να τρομάξανε λίγο όταν με είδανε. Τους είπα όμως ότι ερχόμουν ειρηνικά και με άφησαν να περάσω. Μετά από την πύλη, απλωνόταν ένα υπέροχο λιβάδι στολισμένο με παπαρούνες, κρίνα και λογής λογής αγριολούλουδα. Πεταλούδες πετούσαν ελεύθερες τριγύρω ανοίγοντας τα ποικιλόχρωμα φτερά τους. Υπήρχαν φουντωτά δέντρα με νόστιμους καρπούς: Κερασιές, ροδακινιές, μηλιές κ.α. Είδα μάλιστα σε ένα δέντρο ένα μικρό χαριτωμένο πουλί να έχει ανοίξει το στόμα ................

	Συνέντευξη με την "Ζήλια" Τι ωραία που πέρασα με την Ειρήνη! Μπορώ να πω ότι ζήλεψα όλο αυτό το θαυμάσιο περιβάλλον. Πόσο θα ήθελα να ζούσα εκεί! Όταν σκέφτηκα λοιπόν ότι ζήλεψα, ο νους μου πήγε στη Ζήλια. Θα ήταν ενδιαφέρον στ' αλήθεια, να της έπαιρνα μια συνέντευξη. Ρώτησα που έμενε και ξεκίνησα. Μετά από αρκετό δρόμο, ξεχώρισα έναν σκοτεινό πύργο από μακριά. Υπήρχε ένα φιδίσιο μονοπάτι που οδηγούσε εκεί. Ο πύργος ήταν πολύ τρομακτικός, μαύρα σύννεφα σκέπαζαν τον ουρανό εκεί και στην κορυφή του ανέμιζε μια κίτρινη σημαία. Μάλιστα ακούγονταν βροντές και που και που φαίνονταν αστραπές. Δεξιά και αριστερά από το μονοπάτι υπήρχε ολόκληρος ................